บางเวลาเราเองอาจไม่รู้ตัวว่าเราทำอะไรอยู่

แม้ว่าเรารู้ตัวเสมอว่าสิ่งที่เกิดมันเกิดจากอะไร

หรือเราอาจจะรู้ตัวอยู่เสมอว่าเราเองที่เป็นคนตั้งใจทำให้มันเกิด

แต่เราก็ยังไม่สามารถหาเหตุผลมาตอบคำถามว่า ทำไม ได้

...อาจจะเป็นเพราะรักมากเกินไป ทุกอย่างก็เลยเริ่มจะบิดเบือน

 

ตอนนี้เริ่มไม่เข้าใจตัวเองแล้วล่ะว่าทำไมจึงสบายใจอยู่ได้ที่อยู่กับคุณทุกวันนี้

นี่? เรา...ทำถูกแล้วจริงๆหรอ เราควรจะเป็นแบบนี้จริงๆใช่มั้ย?

เราจะให้มันเป็นแบบนี้จริงๆงั้นหรือ?

 

ตอนนี้เกิดแต่ความละอายในตัวเอง ไม่รู้ ว่าทำไม

 

คุณรู้มั้ย มีคนมากมายที่ไม่อยากให้เราอยู่ด้วยกัน

และคนจำนวนมากต้องคิดแน่ๆว่าเราไม่เหมาะที่จะอยู่ด้วยกันในฐานะนี้

ถ้าพวกเค้าได้รู้เบื้องหน้าเบื้องหลังกันซักนิด

เค้าคงไม่คิดจะเชียร์เรา หรืออาจจะประนามด้วยซ้ำ

 

ทำไมเราถึงทำแบบนี้คะ?

ฝ้ายเจอวิกฤตอยู่ล่ะ รู้มั้ย

ทั้งที่บ้าน ผู้ปกครอง และโดยเฉพาะอย่รางยิ่ง ตัวฝ้ายเอง

คุณตอนนี้คงสบายขึ้นบ้างแล้วเพราะสถานการณ์ของเราเปลี่ยน

ฝ้ายก็สบายใจขึ้นนะคะ และรู้สึกดี...

แต่ตอนนี้ ความรู้สึกดีกำลังกัดกร่อน

รู้สึกดี ก่อความรู้สึกผิด และมากขึ้นทบทวี

...

...

...

เริ่มกลับมาคิดอีกครั้งว่า ถ้าเราอยู่กันแบบนี้ไม่ตลอดรอดฝั่ง...

เราสมควรที่จะอยู่หรือคะ?

 

อีกหน่อยคงผิดใจกันอีก แล้วถ้าเป็นแบบนั้น

เรายังจะยืนยันที่จะอยู่กันแบบนี้จริงหรือคะ?

รักของเรา...กับอนาคตของเรา...มันไปกันได้จริงหรือเปล่า

หรือเรารักกันโดยไม่เห็นข้างหน้า...

ที่แย่กว่า...เรารักกันแล้วพากันหยุดนิ่ง คงที่...หรือดิ่งลงหรือเปล่า

 

ยังคิดว่าคุณน่าจะได้คนที่ดีกว่านี้

ไม่ใช่คนแบบฝ้าย...

"เราคบกันมา แปดเดือนแล้วนะ"

ค่ะ ฝ้ายทราบดี

ประเด็นคือ... ยิ่งนาน มันยิ่งสานต่อหรือเปล่า

ตอนนี้กำลังกลัว... ว่าต้นไม้ที่เราปลูกงอกงามอยู่ด้วยกันตอนนี้

เมื่อมันโตเต็มที่ มันจะก่อหนามขึ้นมาหรือเปล่า

เราจะต้องเจ็บปวดเพราะมันในตอนสุดท้ายมั้ย?

 

ถ้าหากต้องเป็นแบบนั้น...

โคนทิ้งซะ ตั้งแต่ยังไม่โต...จะดีกว่ามั้ยคะ?

 

ไม่ได้อยากเลิกค่ะ ทุกวันนี้มีความสุขมาก และรู้สึกดี

แต่ความรู้สึกผิดมันรุมเร้าจนเริ่มขยับตัวไม่ได้...

 

ทำให้ไม่สบายใจ หรือไม่เข้าใจยังไง ขอโทษนะคะ

เป็นคนคิดมาก แถมยังอธิบายไม่เข้าใจ...แย่จริงๆเลยนะคะ

Comment

Comment:

Tweet