เริ่มจะไม่รู้

posted on 31 May 2008 11:38 by pandaparadiso

วันนี้เป็นความรู้สึกที่ไม่เกี่ยวข้องด้วยเยอะมากไปหน่อยนะ

 ได้คำตอบสำหรับตัวเองแล้วว่าเสียใจ...เสียใจมากจริงๆ...

 เสียใจ ที่ไม่ได้เรียนในที่ที่ใฝ่ฝัน

ยังดีนะที่ได้เรียนในสิ่งที่อยากเรียน...

แต่...มันไม่ใช่ที่นี่

ฉันอยากเรียน...อยากเรียนในที่ที่ฝันไว้

อยากยืนในสถานที่ที่รับรู้ความต้องการของตัวเองเป็นที่แรก

ไม่ได้อยากได้ชื่อเสียงขออะไรทั้งนั้น...

ฉันอยากได้เพียงความฝันของฉัน

 

ทำไมถึงได้รู้ตัวช้าขนาดนี้นะ ไม่สิ...ฉันอาจจะรู้ตัวมาซักพักแล้วก็ได้ หลังจากการรับน้องที่ไม่ประทับใจเท่าไหร่ ไม่ใช่ไม่ชอบหรืออคติหรอก เรารู้ดีว่าแต่ละที่ก็ต้องมีแนวทางของแต่ละที่ไป แต่ความรู้สึกสุดท้ายของเราหลังจากการรับน้องในสถานที่ที่เราได้อยู่คือ นี่ฉันอยากอยู่ที่นี่จริงๆหรือ? ฉันอยากเรียน ใช่ อยากเรียนมาก แต่...ที่นี่เป็นที่ของฉันหรือเปล่า?

มันยังไม่สายเกินไปหรอกถ้าจะกลับตัว ทนเรียนไปอีกหน่อย เดี๋ยวก็สอบใหม่ สอบใหม่เที่ยวนี้แล้ว ฉันจะได้อยู่ในที่ที่ฉันฝันมั้ย? เมื่อคิดแบบนั้นแล้วฉันก็เริ่มที่จะไม่กล้า... ไม่กล้าที่จะออกเดินเริ่มใหม่ ตอนนี้ความเชื่อมั่นว่าตัวเองเป็นคนมั่นใจมันน้อยลงทุกทีๆ คนมั่นใจที่กล้าตัดสินใจคนนั้นเริ่มกลัวที่จะย้อนไปหาความฝันของตัวเอง ทั้งที่ตั้งใจแล้วว่าจะเริ่มใหม่ให้ได้...แต่ฉันจะทำมันด้วยความรู้สึกกลัวขนาดนี้ได้อย่างไร

แม้ว่าสถานที่ที่ฉันฝันมันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการแตกหักและความรู้สึกผิดบาปมากมาย...

แต่สุดท้ายแล้ว เมื่อเอามาคิดคำนวญใหม่ มันเป็นที่ที่ฉันรู้สึกดีที่สุด แม้กระทั่งวันนี้ ที่ฉันถูกมองเป็นคนนอก เป็นคนแปลกหน้า เพราะฉันได้ประทับตราลงบนตัวเองว่าเป็นคนจากสถาบันอื่นไปแล้ว... และทุกอย่างยิ่งดูเปราะบางขึ้นไปอีกเมื่อถูก"คุณ"มองด้วยสายตาที่ราวกับว่าเราไม่รู้จักกัน

ฉัน...กลับมานั่งอ่าน บันทึกเก่า...

บันทึกที่ว่า ที่ที่ฉันฝันไว้มีพิธีกรรมอะไรบ้าง...ที่ฉันเป็นคนจดบันทึกมันด้วยความสุขและความฝันเปี่ยมล้น

2+1... ศีกจุ่ม... ปูโต๊ะ... รับน้อง...

จะทำอะไรได้ เมื่อทุกวันนี้ฉันไม่ได้รับน้องแล้ว... แต่ฉันได้เพื่อน(?)มากมายจากการรับเพื่อน...

รู้สึกดีหรือเปล่า... รู้สึกโอเค

แต่คำว่ารู้สึกดี จะใช้ได้ต่อเมื่ออยู่ที่นั่นเท่านั้น....

เมื่อคืนก่อนนี้ ฉันฝันเห็นคนเก่าคนแก่ท่านหนึ่งกำลังปลอบโยนฉันอย่างเศร้าสร้อย... ท่านบอกว่าเสียใจเหลือเกินที่ฉันไม่ได้อยู่... ท่านอยากให้ฉันอยู่ ท่านรู้ว่าฉันเสียใจ และรู้สึกอย่างไร... คำพูดพวกนั้นทำให้ฉันร้องไห้ไปกับท่าน... แต่เมื่อตื่นฉันก็เลือนภาพท่านไป ฉันจำไม่ได้ว่าท่านเป็นใคร... จนเมื่อคืนนี้... ฉันเห็นท่านอีกครั้ง... ท่านยังคงดูดุๆแต่ก็ยังคงแววตาอ่อนโยนเอาไว้...

เมื่อคืนเป็นครั้งแรกที่ฉันไปที่นั่นแล้วไม่ได้ไหว้ท่าน... ฉันไม่ได้บอกว่าฉันไปที่นั่น ฉันไม่ได้กล่าวลาท่าน และยังไม่ได้ขอโทษท่านเหมือนทุกๆครั้งที่ไป...

ฉันคงไม่มีวันเดินเข้าประตูกลางได้ด้วยความรู้สึกเหมือนตอนที่ฉันยังไม่ได้เป็นส่วนของที่ไหนได้อีกแล้ว...

ฉันจะเสียใจ ฉันจะร้องไห้ และฉันจะยิ้มแม้ว่ามันจะขมขื่น

สิ่งที่ฉํนทำได้ตอนนี้คืออยู่อย่างทรมานให้ดีที่สุด ไม่แน่นะว่าซักวัน ความรู้สึกนี้อาจจะดีและจางหายไปก็ได้

ฉันอาจจะฝันเห็นท่านอีกครั้ง... และครั้งนี้ท่านอาจจะยิ้มอย่างภูมิใจ

ฉันรู้ว่าฉันยังคงเป็นศิษย์ของท่านแม้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่ที่นั่น...หรือแม้ฉันจะเป็นคนนอกในสายตาของคนที่ได้อยู่ที่นั่นไปแล้วก็ตาม

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกอยากจะโทษสิ่งอื่นๆที่ไม่ใช่ตัวเอง เพราะฉันโทษตัวเองทั้งหมดแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้สึกว่าเป็นสาเหตุที่ครบทั้งหมด ...ฉัน อยากโทษมนุษย์ ...ทำไมมนุษย์ สัตว์ที่เรียกตนเองว่าเป็นสัตว์ชั้นสูงที่มีวิวัฒนาการสูงสุดกว่าสัตว์ชนิดไหนๆบนดาวดวงนี้จึงไม่สามารถรับรู้หรือตัดสินอะไรได้จากจิตใจเบื้องลึกซักทีนะ... ทำไมยังต้องมีการสอบเอนทรานซ์ ทำไมยังคัดประสิทธิภาพมนุษย์ด้วยหลักการทางวิชาการ... เมื่อไหร่จะมีเครื่องแสดงความรู้สึกในจิตใจมาใช้แทนกระดาษคำตอบเสียที... ฉันรับรู้แล้วว่ามีคนเสียใจเหมือนฉันและรู้สึกเหมือนฉัน อย่างน้อย ฉันก็รู้อยู่คนนึง...

ถ้ามีเครื่องนั่น... นักเรียนที่มีฝันอย่างแรงกล้าและไม่ใช่คนไม่ดีจนเกินไปคงจะได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองใฝ่ ในที่ที่ตนเองฝัน แม้ว่าคนนั้นจะไม่ฉลาดอะไร หรือวาดรูปสอบความถนัดไม่สวยก็ตามที...

ทำไมถึงเสียใจขนาดนี้นะ... ทั้งที่ฉันเลือกที่จะอยู่ให้ดีทีสุดแล้ว...

แต่ยังคงเสียใจ เสียดาย และเสียสูญ

...เพราะมันเหมือนว่า...ฉันจะไม่สามารถเป็นในสิ่งที่อยากเป็นได้อีกแล้ว...

Comment

Comment:

Tweet

เลือกเรียนในสิงที่ชอบเปนสิ่งที่ดีแล้วหล่ะ
ชีวิตไม่ได้สมหวัง100%
เรื่องนี้ก็คงเป็นส่วนหนึ่งที่อาจจะทำให้ผิดหวังแต่อย่างไรเสียเราก็ต้องอยู่และผ่านมันไปให้ได้

(เงยหน้าขึ้นฟ้าแล้วตะโกนเหมือนหนังจีน สวรรค์!!!!เหตุใดต้องกล่นแกล้งกันด้วยยย!!!)

#3 By aquaria on 2008-06-08 04:22

ความจิงแล้ว
เรียนที่เราชอบ
แล้วก็มีความสุขกับมันคงจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้วหละ
surprised smile
แต่ยังงัยก็พยามต่อไปนะ

#2 By Kay on 2008-05-31 12:25

...หนูขอโทษค่ะ

#1 By プリンセス on 2008-05-31 12:09