... ฉันกำลังทำของขวัญชิ้นสุดท้ายให้คนที่ฉันรักมากที่สุด

เพื่อจะมอบให้เค้าในวันที่จะเป็นวันสุดท้ายของเรา...

ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นทางอื่นของความสัมพันธ์ของเราอีกแล้วล่ะ

ฉัน...มองไม่เห็นว่าเธอจะเปลี่ยนใจ...ในคำตอบของเธอ

แม้ว่าฉันจะพยายามอีกซักเท่าไหร่ หรือเปลี่ยนแปลงอะไรซักแค่ไหน...

คงไม่มีทางแล้วที่เธอจะเปลี่ยนใจ...หรือกลับมาจับมือฉันอย่างมั่นคง

...เธอกำลังคิดจะปล่อยมือ ฉันรู้... และฉันเข้าใจสาเหตุนั้น

เราไม่ได้มีคนอื่น เราไม่ได้เข้ากันไม่ได้ เราไม่ได้หมดรัก เราไม่ได้ไม่รักกัน

 

 

 

...แต่เพราะความหนักหนาของสิ่งรอบข้าง

และความสัมพันธ์กับความรู้สึกของเรา...ที่มันแน่นหนา แต่ทว่าเปราะบางเหลือเกิน

ทุกวันนี้เธอบอกว่าเธออยากจะ "ทนอยู่" เพื่อสุดท้ายแล้ว จะได้ "อยู่ทน"

แต่รู้อะไรมั้ย... ฉันว่าเธอไม่ไหวหรอก...

ไม่ใช่เธอไม่เข้มแข็งหรอกนะ แต่เป็นเพราะความรักของเรามันมากเกินไป

มากจนเราไม่สามารถทำให้มันแข็งแรงแน่นหนาได้ในทุกๆพื้นที่ของมัน...

มันจึงยังมีพื้นที่เปราะบาง ที่สามารถจะร้าวและทำให้เราเจ็บปวดได้ตลอดเวลา

และมันน่าสมเพชนะ... ที่ส่วนที่แข็งแรงของเรามันก็แข็งแรงเหลือเกิน

แต่ส่วนที่เปราะบางนั้น เรากับไม่สามารถแก้ไขอะไรมันได้เลย

...ขอโทษ ฉันขอโทษนะ

ฉันไม่มั่นใจเสียแล้วว่าวันนั้น... ถ้าเธอตัดสินใจที่จะเปลี่ยนคำตอบของเธอ...

ฉันก็เริ่มไม่มั่นใจว่าจะยืนกรานที่จะอยู่ข้างเธอเสียแล้ว... เพราะฉันกลัวเหลือเกิน รู้มั้ย

เธอดูสิ... นี่ขนาดว่ามันแค่ร้าวนะ แถมยังค่อยๆสมานตัวดีขึ้นเสียด้วยซ้ำ

แต่ดูสิ ขนาดว่ามันเป็นแบบนั้น ฉันก็ยังไม่สามารถ...ไม่สามารถที่จะไม่รู้สึกโศกเศร้าได้เลย

ทุกครั้ง ที่ฉันได้ยินเพลงของเรา... ฉันมักจะทำอะไรไม่ถูกเสมอ...

ฉันไม่รู้ว่าควรจะมีความสุขเหมือนตอนที่เราได้พบกัน...และฟังเพลงนี้ด้วยความรู้สึกเดียวกัน

ความรู้สึกที่สูงค่าแบบนั้นน่ะ... ที่ดี และสวยงาม...

ฉันไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกแบบนั้น หรือควรจะโศกเศร้ากับมัน...ที่มันกำลังจะกลายเป็นเพลงที่ต้องฟังด้วยน้ำตา...

...แม้กระนั้น น้ำตาฉันก็ยังไหลให้กับมัน... โดยที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร...

ฉันรู้สึกเฉยชาแล้วล่ะ... ฉันเข้าใจที่เธอบอกแล้ว...

ที่เธอบอกว่าเธอรู้สึกเฉยชาอย่างที่สุดแต่ก็รู้สึกแย่ที่สุดด้วยพร้อมกัน

ฉันเข้าใจแล้วล่ะ... เพราะวันนี้ตอนเช้า เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นสายฝนจากหน้าต่าง

ฉันไม่ได้มีความสุขกับมัน เพราะคิดถึงเธออีกแล้ว... แต่ฉันกลับรู้สึกเฉยชา...

ฉันเฉยชากับสายฝนที่เป็นสิ่งที่เธอรัก... และเมื่อรู้สึกแบบนั้น... ฉันจึงรู้สึกตัว

ว่าตอนนี้ ฉันไม่คาดหวังคำตอบ ที่จะทำให้เราเดินไปด้วยกันอีกแล้ว

ไม่ได้หมายความว่าฉันอยากให้เธอปล่อยมือแล้วแยกกันไป...

แต่เป็นเพราะ... ฉันคิดว่าฉันคงเฉยชา...กับมันแล้วล่ะ...

เหมือนกับเธอ... อย่างที่เธอเคยเป็น...

ความรู้สึกแบบนี้มันโหดร้ายนะเธอว่ามั้ย

เพราะมันทำให้เราหลั่งน้ำตาไม่ได้... ทั้งที่เศร้าใจจนอยากจะหลั่งน้ำตา

 

ตอนนี้ฉันคิดเพียงแค่ว่า...

เมื่อวันที่เธอเปิดของขวัญของฉันแล้ว...

ความรู้สึกของเธอจะชัดเจนหรือเปล่า...

เธอจะยิ้มให้มันได้มั้ย หรือเธอจะหลั่งน้ำตาเพื่อมันได้มั้ย...

...ของขวัญจากฉัน จะคู่ควร จะมีค่า สำหรับรอยยิ้มหรือน้ำตาของเธอบ้างหรือเปล่า

ในเมื่อผู้ที่สร้างมันขึ้นมาให้เธอเริ่มจะเต็มไปด้วยความรู้สึกไร้ค่ากับการมีตัวตนอยู่เสียแล้ว...

 

เธอจะยังคิดว่ามันคู่ควรมีค่ากับน้ำตาหรือเปล่า...

Comment

Comment:

Tweet


สวัสดีค่ะ...

เป็นชีวิตจริงรึเปล่าค่ะนี่...
ถึงแม้จะมีน้ำตา แต่เราก็ยิ้มได้ไม่ใช่เหรอค่ะ...
ยิ้ม ยิ้มไว้นะคะ...
ถ้าสิ่งที่เราให้ใส่ใจไปด้วยด้วย...เค้าต้องรับรู้ได้ค่ะ...

เคยมีความรู้สึกเจ็บปวดกับใครบางคน..
จนรู้สึกเฉยชา หลังจากนั้นก็ชินชา...
และตอนนี้ก็หายและสบายดีแล้วค่ะ

เพราะปล่อยวาง...
ปล่อยให้เรื่องราวต่าง ๆ เป็นไปและยอมรับกับมันค่ะ

ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ ...

สวัสดีคะ นู๋ข้าวหอม เองจ๊ะ
ขอบคุณนะคะที่แวะไปเยี่ยมเยียน
ถือว่าเราเป็นพวกมือใหม่เหมือนกันนะคะ
แต่คุณเขียนได้น่าอ่านมา สู้ ๆ นะคะ

#2 By on 2008-04-28 13:25

Thanks for comment

ทำไมคุณถึงดูเศร้าสร้อยจังเลยนะค่ะ

พยายามคิดในแง่ดีนะค่ะ

#1 By Dan@_$ on 2008-04-27 17:40